Rob van de Ven

 'Mystery tour', 50 x 50 cm., olie op linnen, 2007

(voor meer werk zie ook 'werk in stock')

 


 

 

 

 

Mijn oeuvre heeft een gevoelsmatige grondslag. Schilderen, beeldend bezig zijn is een zoektocht. Het betekent voor mij het beantwoorden van vragen tussen emoties en ratio's, het maken van keuzes.

In mijn werk is geen duidelijke realiteit te zien, geen weerspiegeling van enige werkelijkheid. Het is eerder een verhaal met "still missing parts". Het zijn composities van innerlijke belevingen. Dat zoeken geeft ook het dynamische aan mijn werk. Aan het werk gaat geen vastomlijnd stramien vooraf. Ik begin altijd met het doek een aantal keren voor te bewerken. Ik breng er resten verf op aan en werk van daaruit verder. Het is een vrij spontaan opgebouwd, improvisorisch verhaal waar vormen en materie zoeken naar een natuurlijk evenwicht, naar de gesteldheid van dat moment.
Ik heb wel behoefte aan kleuren; het pallet is ingehouden. Veel dunne laagjes over elkaar vormen de verflaag. Ik hecht veel belang aan het geschilderde oppervlak, los van elke betekenis. Zo ontstaan gelaagde schilderijen waarin het proces van wikken en wegen aan de huid is af te lezen.

Spanningsvelden van verstilling en beweging wisselen elkaar af in vaak asymmetrische composities. Schimmige en scherpe vormen spelen een spel van teruggetrokken of opvallende aanwezigheid.
Niettegenstaande de abstrahering, blijft figuratie een rol spelen in mijn werk. Soms is het sterk aanwezig, dan weer vaag in een quasi verstilde relatie met zichzelf. Ook dit picturale aspect geeft aan dat ik met tegenstellingen werk. Dit wordt nog versterkt doordat er een duidelijke scheiding tussen de verschillende vlakken is.
Heel langzaam gaat de menselijke figuur weer een rol spelen in de schilderstukken. Mijn mens ontdaan van zijn franjes en omgeving, universeel en tijdloos. De voortdurende strijd tussen gevoel en rede!

Voor mij is een schilderij een plat ding, een drager van verf. Daar draait het om. Onderwerpen zijn figuraties, ensceneringen. Decors die bepaalde ideeën kunnen illustreren. Is het decor een spiegel van de werkelijkheid, of is de werkelijkheid juist en theaterstuk waarin iedereen zijn rol speelt? Ik wil de weg open houden voor de toeschouwer om zijn verhaal in te vullen, ruimte laten voor velerlei associaties. Ik laat de kijker zijn vrijheid!